Blog: some beans

«Ακόμα με τις λίστες ασχολείστε; Φεβρουάριος έφτασε!» Αφού τα είπαμε, στο some beans το αγαπημένο μας σύνθημα είναι το «φέεεετααα»! Έτσι και αλλιώς τελείωσε ένας Ιανουάριος με λίγες ειδήσεις και ακόμα λιγότερες σημαντικές κυκλοφορίες οπότε δεν χάσατε πάρα πολλά. Και γιατί να βιαστούμε άλλωστε; Ας αφήσουμε στην άκρη τα αυτιστικά μας που μας επιβάλλουν να είμαστε πάντα στην ώρα μας (αλήθεια από πότε καθιερώθηκε αυτή η ώρα;) και επίκαιροι και ας απολαύσουμε 40 από εμένα και 40 από την uptight (σύντομα κοντά σας) επιλογές από υπέροχους δίσκους. Η καλή μουσική άλλωστε είναι πάντα επίκαιρη. [...]

Παραδοσιακά, ο χρόνος στο some beans κυλάει πιο αργά. Όχι τίποτα άλλο, αλλά θα νομίζετε ότι είμαστε παλαιοημερολογί τες που τώρα γιορτάζουν την έλευση του 2012 και ήδη έχουν περάσει τις θηλιές στο λαιμό τους εν όψει της επικείμενης καταστροφής του κόσμου. Βέβαια, από ότι είδα σε μια αφίσα, αυτές τις μέρες πετάνε το σταυρό στη θάλασσα οπότε ακόμα κι έτσι αργήσαμε. Είπαμε όμως, στα αποστκτήρια του some beans ξέρουμε ότι η καλή η λίτα θέλει το χρόνο της. Ιδού λοιπόν το 2ο μέρεος με τα 70 δικά μου αγαπημένα τραγούδια του 2011. [...]

Επιτέλους, ήρθε η στιγμή που περιμένατε! (Το ξέρουμε ότι δυσκολευόσασταν να κοιμηθείτε τελευταία!) Μετά από επανειλημμένες ακροάσεις σε λίγες εκατοντάδες δίσκους και μερικές χιλιάδες τραγούδια, μπορούμε πλέον να βάλουμε καπάκι στο μουσικό 2011 και να δούμε τι μας έμεινε περισσότερο. Και μας έμειναν, όπως θα δείτε σε αυτό και τα επόμενα ποστς, πολλά. Τα κομμάτια που μας άρεσαν ήταν πάρα πολλά οπότε το να ξεχωρίσουμε (και να γράψουμε για) τα κορυφαία 60 δεν ήταν καθόλου εύκολη δουλειά, αλλά δεν θέλαμε να αδικήσουμε κανένα απ'όλα όσα μας κράτησαν συντροφιά σε μια πολύ [...]

Αν μία στιγμή μέσα στη χρονιά είναι απαραίτητο να ακουστεί το παραπάνω τραγούδι, από μια σπουδαία χαμένη μπάντα, είναι αυτή. Για το 2012: Υποσχόμαστε να βγάλουμε τα γενέθλια της Janelle Monae από πάνω δεξιά. Να ανανεώσουμε κάποιους από τους (θα ευχόμασταν να μην ήταν) νεκρούς συνδέσμους κάτω δεξιά. Να γκρινιάζουμε λιγότερο στις αμπελοφασουλοσο φίες. Να τελειώσουμε όλα τα κείμενα που έχουμε στο πρόχειρο. Περισσότερα Some Questions. Περισσότερες συναυλίες. Περισσότερο γράψιμο (ειδικότερα από την uptight). Χρονια πολλά με υγεία και ευτυχία για όλους...

Η φετινή συναυλιακή μας χρονιά κινήθηκε σε δύο άξονες. Από τη μία οι λιγοστοί καλλιτέχνες που τίμησαν ένα χρεωκοπημένο κράτος με την παρουσία τους και από την άλλη το Field Day Festival που προσέφερε στον συναυλιόφιλο όλα όσα χρειαζόταν. Η πλάκα είναι ότι τα καλομαθημένα και απαιτητικά Αγγλάκια θεωρούν το συγκεκριμένο φεστιβάλ ως αυτό που προσφέρει τις λιγότερες ανέσεις στον θεατή καθώς και τις χειρότερες μπύρες (!). Εμείς από την άλλη είδαμε ένα μεγάλο μουσικό πάρκο που... ή μάλλον ας βάλουμε τα πράγματα σε μία σειρά ξεκινώντας από [...]

Μετά από έναν μήνα -και βάλε- ησυχίας (στο blog) και ανησυχίας (στον κόσμο) μπορούμε να αμπελοφασουλοσο φήσουμε λιγάκι για να ξεσκάσουμε βρε αδερφέ. Διάφορα ενδιαφέροντα υπέπεσαν στην αντίληψή μας. Επίσης ακούσαμε κάποιους δίσκους που είχαμε «βάλει στο πρόγραμμα» και μπορούμε να πούμε ότι είμαστε ικανοποιημένοι με την ενημέρωσή μας. Παρατηρώ πάντως πως οι τελευταίοι σημαντικοί δίσκοι για φέτος βγήκαν στο τέλος του προηγούμενου μήνα. Ή τέλος πάντων οι τελευταίοι φιλόδοξοι δίσκοι [...]

Ασφαλώς το πιστό μας κοινό γνωρίζει ότι το some beans έχει ξανακάνει -όχι ακριβώς ραδιόφωνο αλλά- εκπομπή, όχι μια και δυο αλλά 19 φορές πριν διάφορες unforeseen circumstances, που λεν και στο χωριό μας, βάλουν ένα (προσωρινό;;;) τέλος στα Radio Beans. Αυτή τη φορά όμως μιλάμε για «κανονικό» ραδιοφωνικό αέρα, και πιο συγκεκριμένα τη φιλόξενη συχνότητα του Καναλιού 1 , της Δημοτικής Ραδιοφωνίας Πειραιά . Από τις 8 μέχρι τις 10 το βράδυ της Κυριακής 9 Οκτωβρίου , δηλαδή κατά τη διάρκεια της εκπομπής του Τάσου Πάλλα -μιας εκπομπής [...]

Πέρα από όλα όσα ενδιάμεσα αναφέραμε, πέρα από το tour των Radiohead στα αμερικανικά σατιρικά talk shows και τις δύο τους συναυλίες στη Νέα Υόρκη, πέρα από την κυκλοφορία του εξάωρου κομματιού των Flaming Lips, πέρα από την συμπλήρωση 20 χρόνων από το Nevermind (προτιμάμε το In Utero ευχαριστούμε που ρωτήσατε), πέρα από την κυκλοφορία και την «κυκλοφορία» νέων πολλά υποσχόμενων δίσκων όπως της St. Vincent, της Feist, των Wilco και των Modeselector η πραγματικά μεγάλη μουσική είδηση του μήνα ήταν η διάλυση των R.E.M. [...]

Η σχέση μου με τους Suede υπήρξε κάπως... αναδρομική. Όταν όλοι ωρύονταν για το ομώνυμο πρώτο τους album οι επαφές μου με το αγγλόφωνο ρεπερτόριο ήταν σε πολύ πρώιμο στάδιο οπότε ίσα που κατάλαβα τι έγινε, κι αυτό μόνο και μόνο χάρη στις ατελείωτες προβολές του κλιπ του "Animal Nitrate"από το MTV (R.I.P.) το οποίο χάζευα μάλλον με απορία γιατί άρεσε σε τόσο πολύ κόσμο. Την επόμενη χρονιά που κυκλοφόρησε το Dog Man Star διένυα τη grunge φάση μου, λιώνοντας στο walkman τις κασέτες του Nevermind και του In Utero (με αρκετή καθυστέρηση, όπως συνέβαινε πάντα [...]

Αν στο τέλος της χρονιάς διοργανώναμε βραβεία (με την πολύτιμη χορηγία φυσικά της Εθνικής Τράπεζας, του ΟΠΑΠ και του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου) αυτό του μουσικού προσώπου της χρονιάς θα το έπαιρνε ο Faris Badwan. Ο απλούστατος λόγος είναι ότι έβγαλε δύο πολύ καλούς, τελείως διαφορετικούς και γεμάτους ιδέες (έστω και ανακυκλωμένες) δίσκους, με δύο διαφορετικά συγκροτήματα, συνεργαζόμενος με τελείως διαφορετικούς καλλιτέχνες. Ο ήρωας μας άφησε κατά μέρος τις gothic/ punk απαρχαιωμένες μαυρίλες και βγήκε έξω στον κόσμο για να μυρίσει τα λουλούδια (μέχρι κρίνα μην το παρακάνουμε κιόλας). To Skying [...]

Ξέρω ότι περιμένετε οδηγίες. Τι να κάνουμε; Πως θα επιβιώσουμε; Να τρέξουμε στις τράπεζες να βγάλουμε τα λεφτά μας (ποιά;) και να τα βάλουμε στην κατάψυξη (όχι γιατί θα παγώσει το υδατογράφημα); Να ετοιμαζόμαστε να στείλουμε τις αδερφές μας στη βίζιτα, μόλις απολυθούμε, για να πραγματοποιηθεί και η αυτοεκπληρούμεν η προφητεία (που λέει και ο Γιωργάκης) του ενός εργαζομένου σε κάθε οικογένεια; [...]

Cant - Dreams Come True Γεμάτος εκπλήξεις είναι ο Chris Taylor. Ο μπασίστας, τραγουδιστής κατά το ήμισυ των τραγουδιών των Grizzly Bear και παραγωγός τους (υπεύθυνος για τον ήχο τους που βρίσκεται ένα βήμα μπροστά από τα περισσότερα πράγματα εκεί έξω) βγαίνει μπροστά με ακόμα ένα δικό του project. Μπορεί να αναρωτηθεί κάποιος πως προλαβαίνει να ασχολείται με τους Grizzly Bear, τους Department Of Eagles, αλλά και την παραγωγή δίσκων όπως των Morning Benders. Και όμως, το Dreams Come True είναι εξαιρετικό. Γεμάτο ιδέες, [...]

Μόνο έτσι θα μπορούσαν να επιβιώσουν οι Antlers μετά από το τόσο έντονο, καταθλιπτικό και σκληρό ντεμπούτο τους ως μπάντα. Ένας concept δίσκος, όπως το Hospice , με το συγκεκριμένο θέμα είναι αρκετός για να καταστρέψει καριέρες. Βεβαίως η εκτέλεση ήταν άψογη και οι μουσικοί που απαρτίζουν τους Antlers μια αποκάλυψη αλλά η δυσλειτουργικη σχέση και η αρρωστημένη ατμόσφαιρα που φώλιαζαν σε όλα τα κομμάτια μπορούσε να γίνει πολύ επώδυνη εώς και μίζερη. Ήταν μια κατάθεση ψυχής και μια κατάθεση μιας εκ των [...]

Το παιδί μεγάλωσε. Το παιδί ήταν πάντοτε μεγάλο δηλαδή αλλά ας πούμε ότι η τυπική αναγνώριση απο πιο «δύστροπο» και απαιτητικό κοινό επιβεβαίωσε το πρώτο συμπέρασμα. Ο άνθρωπος που κρυβόταν πίσω από μία φράτζα, ο άνθρωπος που παράτησε τις σπουδές του για να παίζει με τον αδερφό του ανέβηκε μόνος στη σκήνη το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε έπαιξε το Electric Counterpoint με τον Steve Reich να παρακολουθεί απο κάτω. Άλλοι θα τα έκαναν πάνω τους. Ο Jonny Greenwood όμως άνετος σα να παίζει στο σαλόνι του ξεδίπλωσε τα τρία μέρη της [...]

Σεπτέμβρης πια κι έχουμε επιστρέψει για τα καλά. Ο mr.grieves ξανάρχισε να γράφει ασταμάτητα, οι δίσκοι ξανάρχισαν να βγαίνουν με τρομακτική συχνότητα και το απεργιακό δελτίο ξανάρχισε να έρχεται πρώτο στη λίστα των πρωινών μας αναγνωσμάτων. Στα media player μας παρελαύνουν αυτές τις μέρες πολλά και διάφορα, από Ganglians μέχρι St Vincent. Στο DVD μας πάλι έχει στρογγυλοκαθίσε ι το remastered Fawlty Towers . Για κάποιο μυστήριο λόγο δεν το είχαμε δει ολόκληρο ποτέ. Τώρα λοιπόν, που προσπαθούμε να [...]

P, P, SY η Αγία Αμερικανική Τριάδα που δε σταματά να εμπνέει και να καθοδηγεί τους νέους αμερικάνους μουσικούς που πιάνουν κιθάρα και απαιτούν τα όρια των πειραματισμών τους να φτάνουν μέχρι εκεί που επιτρέπει ο drummer. Αυτό το ελαφρώς παράφωνο, παράφορο και παράφρονο στυλ που δυσκολεύεται να αναπαυθεί σε μια συγκεκριμένη φόρμα και μελωδία. Τόσο ασυμβίβαστο που καταντά προβλέψιμο σήμερα. Pavement, Pixies, Sonic Youth η Αγία Αμερικανίκή Τριάδα που δεν προσπάθησε να θέσει κανενός είδους βάση, χαρακτηριστικό παράδειγμα των γοητευτικά αφιλόδοξων '90s (καλά, τέλη '80s), μποέμ, μηδενιστές και διανοούμενοι. Σήμερα, [...]

Είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσουμε ότι το πρώτο Movie Day Festival τελέστηκε με επιτυχία και είναι πλέον κόμμάτι της ιστορίας. Μπορώ να σας ακούσω: «Ρε Grieves δεν ξέρω τι πίνεις αλλά είναι καλό και θέλω κι εγώ απ'αυτό». Και εξηγούμαι. Το πρώτο Movie Day Festival έλαβε μέρος στον δεύτερο όροφο μιας πολυκατοικίας στον Πειραιά. Αποτελούνταν απο μια ολόκληρη μέρα γεμάτη ταινίες back to back που έλεγε και η γιαγιά μου η Δημήτρω [...]

Κάποια άλμπουμ κολλημένα στο limbo μεταξύ των καλύτερων κυκλοφοριών και των αδιάφορων μας κοιτούν με βλέμμα προσμονής. Σε κανέναν από αυτούς τους δίσκους δεν αξίζει να πάει «αδιάβαστος» οπότε θα επιχειρήσουμε να πούμε δύο λόγια για τον καθένα. Δίσκοι σε καμία περίπτωση τέλειοι, που όμως διαθέτουν κάτι ο καθένας όπου μπορείς να σταθείς. Το 100 Lovers των Devotchka είναι βασισμένο σε αυτό το κλασσικό με έθνικ επιρροές ροκ τους που τόσο γλαφυρά σχεδιάζουν τα τελευταία δέκα χρόνια και έφτασε στο απόγειο της δόξας του με [...]

Το κλασσικό χαλάρωμα των κυκλοφοριών της περιόδου έρχεται ως όαση μέσα στο συνήθη καταιγισμό της μουσικής. Ό,τι μας έχει ξεφύγει λόγω χρόνου ακούγεται τώρα και διάφορα άλμπουμ, αραχνιασμένα στους folders, μας αποκαλύπτονται. Ανάμεσα στις συζητήσεις για τα φετινά μεταλλαγμένα κουνούπια που έχουν γίνει το talk of the town μεταξύ των ταξιτζήδων, των τουριστών, των πρεζακιών και όποιου άλλου έχει μείνει στην πόλη, οι υπολογιστές αναστενάζουν με ανακούφιση επειδή άδειασαν απο περιττά megabytes όπως ακριβώς ανακουφίστηκε η πρωτεύουσα απ' όλο αυτό το περιττό [...]

Πριν 15 μέρες ανακοινώθηκαν οι υποψηφιότητες για τα βραβεία Mercury. Τα βρετανικά βραβεία δυστυχώς πάνε από το κακό στο χειρότερο. Όχι μόνο αγνοήθηκε το King Of Limbs , το Valhalla Dancehall , οι Horrors και άλλοι, αλλά υποψηφιότητα κατάφερε να αποσπάσει το 21 της Adele που πέρα από το πρώτο single δεν έλεγε τίποτα (αφήστε που η υποψηφιότητά της καταστρατηγεί την έννοια των βραβείων Mercury που υποτίθεται προσπαθούν να ενισχύσουν τις πωλήσεις λιγότερο γνωστών καλλιτεχνών), ο αστείος δίσκος της Katy B (αν ήθελαν να βραβεύσουν μια βρετανίδα Katy ας έβαζαν την Perry που έχει τουλάχιστον [...]