20. Magnetic Fields - "Please Stop Dancing" Στο τελευταίο του concept, ο Stephin Merritt αποφάσισε να τεστάρει τις αντοχές των αυτιών μας στον συνδυασμό κλασικής ποπ και θορύβου. Όταν οι μελωδίες είναι τόσο κολλητικές και καλοκαιρινές όσο σε αυτό το τραγούδι, τότε ως πειραματόζωο μπορώ να δηλώσω ότι θα ήθελα κι άλλο. 19. DeVotchka - "A Clockwise Witness" Μέσα σ'ένα δίσκο που προσπάθησε με ζέση, αλλά όχι και ανάλογη φρεσκάδα, να πλησιάσει τον παλιότερο ευρωπαϊκό ήχο (ίσως φταίνε και οι άτιμοι οι Beirut που το έκαναν καλύτερα χωρίς καν να [...]
20. Horse Feathers - "Rude to Rile" Φρέσκο, σα νοτισμένο από τη βροχή γρασίδι. Τα βοσκοτόπια που μας μεταφέρουν αποκτούν μια ιδιαίτερη γλυκύτητα με το χαρωπό βιολί του Peter Broderick και τα χοροπηδηχτά φωνητικά του Justin Ringle που σκάνε σαν μπαλόνια σε παιδικό πάρτι. 19. Neon Neon - "Steel Your Girl" Το καλύτερο κομμάτι ενός δίσκου που ακουγόταν ωραία ιδέα στα χαρτιά αλλά μοιάζει με παρωδία. Φυσικά, το "Steel Your Girl" φέρει τη σφραγίδα του Gruff Rhys και θα μπορούσε άνετα να βρίσκεται σε [...]
Μεσημέρι, και ένα από τα γνωστά, ειδυλλιακά τμήματα τεχνικών υπηρεσιών των Δήμων - για την ακρίβεια, αυτό του Νέου Ηρακλείου - με έχει υποδεχθεί νυσταγμένα. Στους διαδρόμους ελάχιστοι, αφού οι μισοί και πλέον υπάλληλοι είναι ακόμα σε άδεια. Στο δωμάτιο της γραμματείας, μεγέθους όσο ένα τετράγωνο σαλόνι σπιτιού, δεκάδες φάκελοι και εκατοντάδες κόλλες χαρτί αναπαύονται στα σκονισμένα γραφεία. Μια γυναίκα γύρω στα 40 είναι η μοναδική διαθέσιμη για να με εξυπηρετήσει, καθώς τα υπόλοιπα 3 γραφεία είναι άδεια. Με πληροφορεί πως ο προϊστάμενος είναι εκεί, αλλά βρίσκεται κάπου έξω. Πράγματι, το γραφείο του δείχνει κάποια ίχνη ζωής: ένα μπουφάν βρίσκεται [...]
Και επιτέλους, ιδού και οι 5+1 + δυο ακόμη αγαπημένες συναυλίες της uptight για το 2008! Αν μέχρι πρότινος το 2003 αποτελούσε την κορυφαία συναυλιακή χρονιά της ζωής μου (με Flaming Lips, Death in Vegas, Godspeed You! Black Emperor, Sigur Ros, Low και Radiohead), το προσφάτως α ποχωρήσαν 2008 το διέλυσε πανηγυρικά. Και τι δεν είδαμε φέτος, εεε, συγγνώμη, πέρυσι! Ξεκινάμε με τις δυο που δεν άντεξαν τον ανταγωνισμό... Και ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη για το σεντόνι, αλλά για κάποιες απ'αυτές δεν είχαμε γράψει λέξη, και το χρωστούσαμε τόσο στους καλλιτέχνες που μας χάρισαν τέτοιες βραδιές όσο και στους [...]
Φιού... Αυτή κι αν ήταν γεμάτη συναυλιακή χρονιά! Με βεβαιότητα η χρονιά που μας φεύγει διαθέτει, εκτός απο τις περισσότερες, και αυτές τις συναυλίες που θα θυμάμαι μέχρι να πηγαίνω για καφέ με τον καλό φίλο Aλτσχάιμερ. Ήταν τόσο ποιοτικά καλή, ώστε εύκολα οι συναυλίες πο υ βρίσκονται έξω από την εξάδα, αν έλειπαν οι απο πάνω τους, θα έμπαιναν δικαιωματικά και χωρίς δεύτερη σκέψη στην πρώτη θέση. Ιδού λοιπόν οι έξι (5 + μία) καλύτερες συναυλίες της φετινής χρονιάς, συν τρείς απο τις υπόλοιπες που δεν ήταν σε καμία περίπτωση κακές, [...]
* Σημείωση Διεύθυνσης some beans: Από το καταστόλιστο 15ώροφο μέγαρο των headquarters του πάντα μικρού και ταπεινού μας blog, θα θέλαμε να καλωσορίσουμε στην παρέα μας και να συστήσουμε στο πολυπληθές κοινό μας τον νέο συνεργάτη μας slamhound . To ψευδώνυμό του, όπως ο ίδιος σεμνά μας εξήγησε, σημαίνει "αναλώσιμος ερωτικός παρτενέρ". Η ειδικότητά του, το metal σε όλες του τις εκφάνσεις και πτυχές. Είτε πρόκειται για reviews σαν κι αυτή που ακολουθεί (είχαμε προγραμματίσει κι εμείς πάντως να βρισκόμαστε στη συναυλία του Dave και της παρέας του αλλά ανειλημμένες υποχρεώσεις δε μας το επέτρεψαν) είτε για καυτό [...]
(Προειδοποίηση: Μεγάλο Κείμενο!) Καμία άλλη χρονιά τα Χριστούγεννα δεν πλησίασαν τόσο ύπουλα όσο φέτος. Πράγμα λιγάκι οξύμωρο αν σκεφτεί κανείς ότι το 2008 μου έχει φανεί τεράστιο. Κι όταν λέμε τεράστιο, εννοούμε Γιγαντιαίο. Ατέλειωτο. Άσωστο. Υπάρχουν χρονιές που δε μου έχουν μείνει στη μνήμη παρά μόνο για κάποιες σκόρπιες στιγμές, και που η υπόλοιπη διάρκειά τους έχει χαθεί στους πίσω χώρους του χρονοντούλαπου σαν κάτι τριμμένα σεντόνια που δεν θες να στρώσεις πια, αλλά λυπάσαι να τα κάνεις και ξεσκονόπανα (κι εδώ σταματούν οι παρομοιώσεις κατευθείαν από το λυσάρι της Ελληνίδας συγγραφέως αισθηματικών διηγημάτων, το υπόσχομαι). [...]
Έχει περάσει μια βδομάδα και κάτι από τη δολοφονία και κάποιες μέρες από τα γεγονότα των βανδαλισμών. Αυτό που δεν θα σταματήσει ποτέ να μας εντυπωσιάζει είναι το πως όλες οι ιστορίες που ταράζουν τη χώρα μας από ένα σημείο και μετά μοιάζουν με κακοπαιγμένες παραστάσεις. Σαν κάποιος έπειτα από ένα σημαντικό συμβάν να μοιράζει θεατρικούς ρόλους. Η διανομή γίνεται αυτόματα και οι ηθοποιοί σίγουρα δεν κάνουν πείσματα για τον ρόλο που τους ανατίθεται. 1) Οι πολιτικοί. Οι πολιτικοί ακολουθούν δύο δρόμους. Όταν έχουν άμεσες ευθύνες, τις αποποιούνται και τις [...]
Με το ατσούμπαλο, ετοιμόρροπο πλαστικό ντοσιέ ("φάκελο" το λέμε στην αργκό των μηχανικών που ξέρουν τι θέλουν και είναι μέσα στα κόλπα άμα λάχει να'ούμ') αγκαλιά, στέκομαι μπροστά στην πόρτα του τελευταίου βαγονιού, στάση Πευκάκια, κατεύθυνση Πειραιά. Στ'αυτιά μου το "Need You Around" των Smoking Popes. Το τρένο ξεκινάει καθώς το κομμάτι κορυφώνεται και για μια στιγμή, εκεί που τραγούδι και τρένο βρίσκονται σε πλήρη επιτάχυνση και με τον χειμωνιάτικο ήλιο να λούζει το βαγόνι, μοιάζει σαν κανένα από τα δυο να μην πρόκειται να σταματήσει. Σαν μόλις να είχαμε ξεκινήσει ένα ξέγνοιαστο, ηλιόλουστο ταξίδι με τον ηλεκτρικό προς άγνωστη [...]
Τον Φεβρουάριο του 1996 ο Nick Cave παρέα με τους Bad Seeds κυκλοφόρησαν το ένατό τους άλμπουμ. Το άλμπουμ ονομαζόταν Murder Ballads και είχε ως θέμα του - τι άλλο - το φόνο. Σε οποιαδήποτε μορφή. Δολοφονίες από ερωτικά πάθη, δολοφονίες ενδοοικογενειακ ές, δολοφονίες τιμής και δολοφονίες εκδίκησης. Ο αριθμός των θυμάτων σε αυτό μόνο το άλμπουμ (γιατί αν μιλήσουμε από την αρχή της δισκογραφίας του Cave θα φτάσουμε σε αριθμούς γενοκτονίας) είναι 64. Δηλαδή περίπου 6,5 θάνατοι ανά τραγούδι! Όχι κι άσχημα… Το άλμπουμ ήταν η μεγαλύτερη [...]
Δεν είναι δύσκολο, ακούγοντας το πρώτο κομμάτι του δίσκου των Mono In VCF , να καταλάβεις ότι έχεις να κάνεις με ένα ξεχωριστό, φιλόδοξο και καμωμένο από πολύ γερά υλικά εγχείρημα. Πρόκειται για μια νέα μπάντα από την Ουάσιγκτον που μπερδεύει, με τη χάρη μιας γάτας που ισορροπεί σε ένα τραπέζι γεμάτο γυαλικά, την pop, την ψυχεδέλεια και τη soul.Η εισαγωγή τους στον δικό μου μικρόκοσμο προήλθε από την uptight με τη βοήθεια του πολύ καλού blog To Die By Your Side που μπορείτε να βρείτε στα δεξιά. Όπως [...]
Σουηδία. Μια λέξη συνδεδεμένη μόνο με όμορφα πράγματα. Κρύο. Απέραντη ηρεμία. Ψηλοί, κατάξανθοι και χαμογελαστοί άνθρωποι. Οργάνωση, παιδεία και κοινωνική πρόνοια που τα περισσότερα κράτη μπορούν μόνο να ονειρεύονται. Δάση, γραφικά ψαροχώρια, χιόνια, παγετώνες. Ατέλειωτες μέρες και νύχτες. Βόρειο Σέλας. ΙΚΕΑ. Μουσική! Τι άλλο να κάνουν οι απόγονοι των Βίκινγκς σε μια χώρα όπου όλα μοιάζουν να δουλεύουν ρολόι, και όπου ο χειμώνας όχι μόνο κρατάει πολύ αλλά είναι βαρύς και αδυσώπητος σαν τη Beth Ditto ; Δημιουργούν. Γράφουν , σκηνοθετούν , σχεδιάζουν , ή παίζουν μουσική. Δεκαετίες τώρα, σκαρώνουν [...]
Όταν ο Brett Anderson κοπανούσε τις χορδές καθώς τελείωνε ένα παλιό κομμάτι των Suede εκτελεσμένο στην ακουστική κιθάρα, με τη συντροφιά του βιολοντσέλου μιας κλασσικά εκπαιδευμένης δεσποινίδος, μπορούσες να διακρίνεις τη χαρά και τον εσωτερικό θρίαμβο που ένιωθε και ισοδυναμούσε με τη φράση «Ναι ρε πούστη! Ακόμα το έχω!». Η χθεσινή εμφάνιση του Βrett Anderson είχε κάποια συγκινητικά έως ηρωικά στοιχεία. Για λιγότερο από μια ώρα προσπάθησε να παίξει μπροστά σε ένα αδιάφορο κοινό κομμάτια από τις δύο προσωπικές του δουλειές. Ήταν γνωστό πως οι συνθέσεις του πρώτου του [...]
Η βραδιά του Σαββάτου άρχισε με κακούς οιωνούς: φτάσαμε με τον mr.grieves στο Γκαγκάριν αργά (9.30), αφού η Αμαλίας πήγαινε με ρυθμούς που θα έκαναν τους Low να μοιάζουν συγκρότημα speed metal, και το βρήκαμε ήδη ξέχειλο από κόσμο, τόσο που στον εξώστη να μη βλέπεις τη σκηνή από πουθενά (!) και κάτω η μοναδική προσπελάσιμη ζώνη να τελειώνει στο 1,5 μέτρο μέσα από την είσοδο. Οι ηρωικές μας προσπάθειες να φτάσουμε έστω μέχρι το πρώτο "σκαλοπάτι" έγιναν υπό τους ήχους των γλυκύτατων Marsheaux , οι οποίες είχαν ήδη αρχίσει να παίζουν την πολύ χαρούμενη για το μπλαζέ κοινό [...]
Δεν πιστεύω ότι συνίσταται ως προϊόν ιδιαίτερης διερεύνησης το γεγονός ότι ο άγγλος πράκτορας που σκέφτηκε ο Ian Fleming αποτελεί, παρά το χάρτινο της ύπαρξης του, κάτι σαν εθνικό ήρωα για τους Εγγλέζους, και αντικείμενο ονείρωξης των απανταχού καθημερινών ανθρώπων. Οι Άγγλοι, από τη μία, λάτρεψαν έναν χαρακτήρα που τους παρουσίαζε ευγενικούς και σκληρούς ταυτόχρονα και αποτέλεσε μια τελειοποιημένη εκδοχή της δικής τους προσωπικότητας. Με την ευγένεια και τη φινέτσα ενός αξιωματούχου στη γιορτή της Βασίλισσας, τη γοητεία που πάντοτε λειτουργούσε ως αντίδοτο σε όλα τα [...]
Είναι μια από τις σπάνιες στιγμές στην ιστορία. Είναι από αυτές τις στιγμές που σχεδόν όλος ο υγιώς σκεπτόμενος πλανήτης έχει εναποθέσει τις ελπίδες του σε ένα πρόσωπο. Παλιότερα οι εκλογές σε ένα ξένο κράτος, ακόμα και αν αυτό ήταν υπερδύναμη, ήταν κάτι για το οποίο ενημερωνόμασταν καθαρά εθιμοτυπικά. Απλά για να γνωρίζουμε κάποια πρόσωπα και να έχουμε κάποιον για να ρίχνουμε τα αναθέματά μας. Καλά καλά δεν μας ένοιαξαν τόσο πολύ ούτε οι δικές μας εκλογές. Κι αυτό λόγω της απογοήτευσης, αλλά κυρίως επειδή δεν υπήρξε κάποιο πρόσωπο να μαζέψει τα [...]
Διασχίζω με τα πόδια το λιμάνι, με κατεύθυνση προς την πεζογέφυρα του ηλεκτρικού. Είναι ένα απόγευμα σχεδόν παραμυθένιο - ένα ελαφρύ, χλιαρό αεράκι παίρνει τα μαλλιά καθώς τα βαριά αλλά μακρινά σύννεφα στη δύση δείχνουν την έξοδο στον ήλιο κάπως δραματικά. Ο Andrew Montgomery θέλει να φτάσει πιο κοντά στ'αστέρια, και παρ'όλο που με τα καράβια της γραμμής μπορείς να φτάσεις μόνο μέχρι τα "αστέρια" της Μυκόνου, βλέποντάς τις αντανακλάσεις από τα φώτα τους στα ήρεμα νερά οποιοσδήποτε προορισμός μοιάζει δυνατός. Από εκείνες τις στιγμές που θέλεις να βουλιάξεις μέσα στην χαλαρότητα και τη νωχελική ομορφιά [...]
H ήρεμη και νηφάλια φωνή του Lockett Pundt, κιθαρίστα των Deerhunter , ακριβώς με την έναρξη του φετινού Microcastle σου υπόσχεται πως αυτό που θα ακολουθήσει διεκδικεί την αμέριστη προσοχή σου. Η κατευθείαν αξιομνημόνευτη μελωδία που αγκαλιάζει το " Agoraphobia " θεωρεί ως δεδομένο ότι το Microcastle είναι ένα άλμπουμ γεμάτο ρεφρέν που σου γίνονται κολλιτσίδα, και κιθαριστικές στιγμές που θυμίζουν την μελωδική πληρότητα και άποψη των (ευλογημένων) 90's. Μετά το πρώτο τραγούδι ο Bradford Cox αναλαμβάνει τα φωνητικά με άλλη μια εξαίρεση ("Neither of us") και [...]
Ο μουσικόφιλος που ζει στο 2008 λογικά είναι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος. Του αρκεί μια σύνδεση στο Ίντερνετ για να έχει πρόσβαση σε περισσότερη μουσική απ'ότι μπορεί ν'ακούσει. Blogs, MySpace , ατέλειωτα sites, internet radio αλλά και streaming από εκατοντάδες σταθμούς παγκοσμίως , P2P, κι ακόμα και οι ίδιοι οι καλλιτέχνες να χαρίζουν μουσική - αν αυτό δεν είναι ο παράδεισος του μουσικόφιλου, τότε δεν ξέρω τι είναι! Οι πιο πολλοί θυμόμαστε τις εποχές που η μοναδική ενημέρωση, εδώ στην Ελλάδα, ήταν ένα-δυο περιοδικά [...]
Ήταν Σάββατο βράδυ, και στεκόμουν μαζί με τον mr.grieves έξω από το μέρος όπου λίγα λεπτά αργότερα ο Μ83 με την μπάντα του θα εμφανιζόταν για πρώτη φορά στην Αθήνα. Κάτι άλλο που επίσης θα συνέβαινε για πρώτη φορά, ήταν ότι θα πήγαινα να δω μια συναυλία χωρίς να έχω ακούσει ούτε μισή φορά το τελευταίο πόνημα του καλλιτέχνη. Είχα εξερευνήσει το Before the Dawn Heals Us του 2005 και το ακόμα παλιότερο Dead Cities, Red Seas & Lost Ghosts αλλά για κάποιο λόγο, το φετινό Saturdays [...]
some beans
Avicii – Two Million
Beck – I Just Started Hating Some People Today
Pitchfork Festival Paris unveils initial line-up
Princesse - Tell Me | MP3
