
Honderdvijftig minuten lang schotelt Luchino Visconti ons (mijn kameraad en mij, in concreto) een epos voor over een staalmagnatengeslacht dat tegen de achtergrond van de opkomst van het nazisme in Duitsland verstrikt raakt in een Griekse tragedie. Schotelde, is een juister woord natuurlijk, want de film The damned (oftewel La caduta degli dei - Götterdämmerung ) dateert al van 1969. Visconti neemt zijn tijd, erg zijn tijd soms (de scènes in Bad Wiessee duren wel erg lang vooraleer het "onvermijdelijke" gebeurt, en ook de huwelijksceremonie beslaat naar [...]